ZHR
W II Tygodniu Adwentu, spoglądając na Olgę i Andrzeja Małkowskich, oraz na bł. ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego zwróćmy uwagę na ich postawę wierności wobec swojego powołania: małżeńskiego i kapłańskiego; wierności wartościom, jakie zapisane są w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim; czy wierności w służbie bliźniemu, którą w sposób ekstremalny zrealizowali, oddając swoje życie, bł. ksiądz Wicek i druh Andrzej.
I po tej refleksji przypatrzmy się WIERNOŚCI w naszym życiu. Wierności słowu, ludziom, ideom… Poczynając od wierności złożonemu Prawu Harcerskiemu.
Ku tej tej refleksji poprowadzi nas Druhna Naczelniczka:
ROZWAŻANIE ADWENTOWE O WIERNOŚCI
DRUHNY NACZELNICZKI HARCEREK ZHR HM. KATARZYNY BIEROŃ
Dokonać wyboru i w nim wytrwać – oto wierność!
Pomimo upływu czasu,
pomimo, że ci, którzy z nami szli, zawrócili, wybrali inną drogę,
pomimo, że kuszą nas inne plany, pomysły, rozwiązania,
pomimo, że czasem jest nam trudno wierzyć, że nasze założenie ma dalej swój sens,
pomimo niespodzianek, które nas spotykają,
pomimo trudności, których się nie spodziewaliśmy,
pomimo zmiany okoliczności, jakie nam towarzyszą,
pomimo, że nasz wybór z upływem czasu ma dla nas inny wymiar, inną wartość, więcej wiemy o sobie i o innych.
Nasza wierność drugiemu człowiekowi jest największym darem, jaki może od nas dostać. Pewność, że zawsze będziemy obok, pomimo tych wszystkich pomimo. Zmieniam się ja i zmienia się on. Wierność pozwala zmieniać się nam razem.
Wierność zakłada czas, którego nie będziemy ograniczać. Wtedy zdążymy wyprostować najbardziej kręte drogi do siebie nawzajem.
Zadanie:
W wierności trudne jest to, żeby się nie zniechęcić doświadczanymi trudnościami i umieć spojrzeć
na sytuację z perspektywy dłuższej niż tu i teraz. Myślę, że trafnym doświadczeniem wierności
jest podjęcie jakiegoś postanowienia na jeden dzień, które wydaje się nam niewyobrażalne
do zrealizowania (jak w trzech piórach – dopóki nie doświadczymy sami, często nie wyobrażamy sobie, że można cały dzień nic nie powiedzieć). Nie musi to być nic ani ważnego, ani wielkiego
– ma być niewyobrażalne*. I nastawić się na wierność do końca dnia. Dla mnie doskonałą próbą wierności sobie było przetrwanie dnia bez herbaty (której codziennie piję kilka litrów).
Jak uda się nam być wiernym w małej sprawie, to w wielkich też podołamy.
* zauważmy, że niewyobrażalne oznacza też to, co jest realne. np. że umrzemy albo że da się przejść 600km pieszo, albo że można się komunikować bez internetu.
