ZHRW niedzielę odwiedziłem miejsce obozu w Suszku w Borach Tucholskich, wsie Lotyń i Nowa Cerkiew, szpitale w Chojnicach i Bydgoszczy, uczestniczyłem we Mszy Świętej w Łodzi. Byłem porażony ogromem potęgi sił natury, której wyzwaniom przyszło stawić czoło kadrze instruktorskiej, harcerkom i harcerzom obozu zorganizowanego przez Okręg Łódzki ZHR.
Z tego co zobaczyłem, usłyszałem i doświadczyłem, mogę stwierdzić, że wszyscy oni – każdy zastęp, drużyna, każdy oboźny, komendant podobozu, każdy członek komendy zgrupowania z komendantem i jego zastępcą na czele – wykazali się najwyższymi walorami osobistymi.
Mieszkańcy wsi Lotyń z Panem Sołtysem, nauczyciele szkoły i druhowie Ochotniczej Straży Pożarnej w Nowej Cerkwi, personel lekarski szpitali w Chojnicach i Bydgoszczy, jak i rodzice rannych i poszkodowanych harcerek i harcerzy, podkreślali najwyższy profesjonalizm kadry instruktorskiej, jej hart ducha, karność, wychowawczą odpowiedzialność i poświęcenie, a także bezgraniczne oddanie w służbie. Przez prawie 6 godzin – do przybycia pomocy – wyłącznie na nich spoczywała odpowiedzialność za prowadzenie akcji ratowniczej, a zakończyli ją późnym popołudniem z chwilą ewakuacji rannych do szpitali oraz wyjazdu młodzieży harcerskiej do Łodzi. Na wysokie uznanie zasługuje również harcerska postawa wszystkich harcerek i harcerzy.
Przekazałem moje podziękowania komendantowi i jego zastępcy oraz kadrze obozu obecnym na Mszy Świętej w kaplicy ojców Dominikanów w Łodzi. Żadne słowa, po tym co zobaczyłem, usłyszałem i doświadczyłem nie mogły i nadal nie mogą wyrazić mojego uznania dla ich postawy, dlatego długo ściskałem każdemu z nich dłoń, bo wzruszenie odbierało mi głos…
Pragnę podkreślić, że w tych trudnych chwilach, w obliczu tragedii, właściwie zadziałały wszystkie struktury Naszej organizacji – począwszy od Zarządu Okręgu Łódzkiego, którego członkowie natychmiast zawiadomili Naczelnictwo i jeszcze tej samej nocy wyruszyli na miejsce obozu, gdzie koordynowali akcję ratowniczą harcerskich jednostek organizacyjnych. W równym stopniu doświadczyłem zaangażowania obu łódzkich chorągwi: harcerek i harcerzy, których kadra odwiedzała młodzież przebywającą w szpitalach, otoczyła pomocą psychologiczną uczestników i opiekunów obozu, tworzyła zespoły, które miały zabezpieczyć sprzęt oraz pomóc w usuwaniu zniszczeń we wsi Lotyń i okolicznych miejscowościach.
Chciałbym zwrócić uwagę na głęboką więź, jaka wytworzyła się między harcerzami a ludnością, w pierwszych godzinach po huraganie. Mieszkańcy wsi Lotyń i Nowa Cerkiew, mając zniszczone własne domy i obejścia, ruszyli na pomoc, zaopiekowali się półtora setką młodzieży, odziewając ją, karmiąc i kwaterując. W podziękowaniu za tę postawę, nasze sztaby, które ukształtowały się natychmiast po nawałnicy, zorganizowały pomoc dla wszystkich poszkodowanych i potrzebujących w obu wsiach oraz okolicy.
Pamiętamy o ofiarności i dobrym sercu lekarzy, personelu medycznego ze szpitali w Chojnicach, Bydgoszczy, Słupsku i Trójmieście, którzy otoczyli rannych i kontuzjowanych oraz ich rodziców wszelką możliwą pomocą i opieką. Dziękujemy Harcerskiemu Ochotniczemu Pogotowiu Ratunkowemu, którego trzech ratowników było na obozie; policji i zawodowej straży pożarnej, wolontariuszom oraz księdzu w Chojnicach, który przyjął i troszczył się o rodziny zmarłych tragicznie harcerek.
Dziękuję członkom Naczelnictwa ZHR za sprawne powołanie Sztabu Kryzysowego, zaangażowanie w koordynację działań oraz obecność i pomoc na miejscu tych dramatycznych wydarzeń.
Muszę podkreślić, że niezwłocznie po pojawieniu się w mediach informacji o tragedii, otrzymałem wiele maili, smsów, telefonów, począwszy od Protektora Harcerstwa Pana Prezydenta Rzeczypospolitej, który przekazał kondolencje i wyrazy współczucia oraz zadeklarował wszelką pomoc. Podobne słowa i deklaracje wsparcia usłyszałem od władz bratnich organizacji harcerskich, wielu byłych instruktorów harcerskich, w tym instruktorów KIHAM, przyjaciół harcerstwa, instytucji i organizacji. Szczególną pomoc zadeklarował Związek Harcerstwa Polskiego. Wiceprzewodnicząca ZHP, pojechała wraz ze mną i moją żoną na miejsce obozu i tam koordynowała wsparcie ze strony struktur i jednostek ZHP.
Należy podkreślić, że na miejscu służbę podjęły jednostki harcerskie, obozy kursowe, instruktorki i instruktorzy, którzy przybyli z różnych stron Polski. Braterstwo hartowało się w tej bardzo trudnej próbie i nadal utrwala w pracy na rzecz wsi Lotyń i innych miejscowości.
W Rozkazie Specjalnym nr 1, ogłaszającym żałobę po tragicznym w swych skutkach huraganie, zadałem pytanie – „czy mogliśmy uczynić coś jeszcze, aby tego uniknąć, aby temu zapobiec?” – To retoryczne pytanie – nie jest zarzutem wobec kogokolwiek – jest dylematem, który rozważać będzie zawsze każdy wrażliwy i uczciwy człowiek stojący wobec przerastających go wyzwań. Postawiłem je zanim dotarłem na miejsce spustoszone przez huragan, ale to co zobaczyłem, usłyszałem i doświadczyłem, przerosło moją wyobraźnię i nie wiem, jak sam sprostałbym wyzwaniom, przed którymi stanęliście Druhny i Druhowie z obozu w Suszku. Możecie być wzorem służby i braterstwa dla całej naszej organizacji, dla wszystkich instruktorów, harcerek i harcerzy.
Trudno nam pogodzić się ze śmiercią, szczególnie tak młodych ludzi. Trudno się pogodzić i zrozumieć. Pochylamy głowy w żalu i pokorze. Umacnia nas wiara, nadzieja, miłość… W służbie i braterstwie.
(–) hm Grzegorz Nowik HR – Przewodniczący ZHR
