ZHRTwoje fiat…
,,Oto bowiem błogosławić mnie będą
odtąd wszystkie pokolenia,
gdyż wielkie rzeczy
uczynił mi Wszechmocny.’’
Łk 1,48-49
Adwent to czas oczekiwania na ponowne przyjście Jezusa Chrystusa. W przeciwieństwie do zadumy, refleksji i umartwienia związanego z Wielkim Postem, okres ten kojarzymy z nadzieją i radością – oto Anioł Pański przybył do niewiasty imieniem Maria, aby oznajmić jej, że została wybrana przez Pana, aby porodziła Jego Syna – Maryja stała się Bramą, przez którą Bóg zstąpił na Ziemię; fiat Maryi oznaczało Jej zgodę na przyjęcie pod swoje serce Bożej Miłości, a potem oddanie Jej całej ludzkości dla odkupienia wszelkich win…
,,A Twoją duszę miecz przeniknie…’’
Choć Maryja została obdarowana przez Boga wielką łaską, nie uniknęła bólu, strachu i cierpienia. Najpierw musiała zmierzyć się z własnym lękiem – przecież mogła być uznana za cudzołożnicę i za to przestępstwo zostać ukamienowana. Jednak zaufała i całkowicie zawierzyła swoje życie Bogu, a On uchronił ją od pogardy i pohańbienia. Musiała znieść trud wędrówki do innego miasta, a następnie porodzić swojego syna w totalnym ubóstwie, w betlejemskiej stajni, choć w Nazarecie prawdopodobnie wszystko było przygotowane na narodziny Jezusa; zamiast kołyski przygotowanej przez Józefa, otrzymał żłobek wyłożony sianem. Potem czekała ich ucieczka do Egiptu, aby uniknąć egzekucji Heroda. Gdy spoglądała na dorastającego syna, z pewnością niejednokrotnie rozważała w sercu słowa starca Symeona: ,,Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą – a Twoją duszę miecz przeniknie – aby na jaw wyszły zamysły serc wielu.’’ (Łk 2,34-35)
Odnalezienie Jezusa w świątyni było jakoby znakiem, że zbliża się czas spełnienia tego proroctwa;. Owe proroctwo wypełniło się, gdy po okresie publicznego nauczania Jezus został pojmany i skazany na śmierć. Patrząc na mękę swojego syna, cierpiała wraz z nim; każdy cios wymierzony w Jego boskie ciało, przenikał jej serce jak sztylet, zadając niewymowny ból. Jednakże, niezmiennie, posłuszna była woli Bożej. Przez całe życie towarzyszyła jej wiara, ufność i pokora.
Ora pro nobis, sancta Dei Genetrix!
Losy Matki Bożej są dowodem jak wielka jest miłość, dobro i hojność dla tych, którzy wiernie pełnią wolę Bożą. Cierpienie i poświęcenie Maryi zostało sowicie wynagrodzone – oto Ta, która była Rodzicielką, Opiekunką i Obrończynią Syna Bożego, została Matką, Opiekunką i Orędowniczką nas wszystkich. Otwierając swe serce dla Boga i będąc Bożą Bramą, przez którą zszedł na Ziemię Jego Syn, stała się Bramą, dzięki której możemy dostać się do Królestwa Niebieskiego. Jej serce jest niewyczerpalnym źródłem Miłości i wielu łask, którymi obdarowuje wszystkich, którzy pokornie i z ufnością o nie proszą. Nikt nie potrafi tak skutecznie ugasić Boskiego gniewu i wyjednać Jego przychylności jak Ona. Na przestrzeni wieków ludzkość niejednokrotnie doświadczała Jej matczynej troski i opieki. Zatem nie dziwi fakt, że na świecie szerzy się i krzewi kult maryjny. Cześć, którą odbiera, przybiera różna formy i postacie, jednakże zawsze nierozłączna jest z postacią Jej Syna, a naszego Pana i Zbawiciela. Oto kilka przykładów:
Najbardziej znanymi modlitwami zanoszonymi do Matki Bożej są Pozdrowienie Anielskie, Różaniec, Pod Twoją Obronę, Litania Loretańska oraz Dominikańska. Warto zaznaczyć, że Litania Dominikańska do odmawiania we wszelkich utrapieniach, sięgająca swymi początkami XIII wieku, uznawana była za szczególnie skuteczną. Mówi się o niej, że jej skuteczność ,,sprawiła – jak podaje stara tradycja – że kardynałowie i prałaci zwykli byli mówić: strzeżcie się litanii Braci Kaznodziejów, gdyż czynią rzeczy dziwne. A w przysłowie weszło powiedzenie: <Litaniis Ordinis praedicarum libera nos, Domine> – tj. ,,od litanii Zakonu Kaznodziejskiego wybaw nas, Panie’’.
Jednym z najwspanialszych dowodów miłości, jaką otaczano Matkę Jezusa, jest hymn ku czci Bogurodzicy "Akathistos" znany i rozpowszechniony wśród Chrześcijan obrządku greko-katolickiego. Greckie słowo Akathistos oznacza "hymn śpiewany na stojąco". W ten sposób Akatyst po raz pierwszy został wykonany 7 sierpnia 626 r., kiedy dzięki opiece Bogurodzicy Konstantynopol został uratowany przed atakiem pogańskich Awarów. Ludność miasta miała wtedy spędzić całą noc śpiewając na stojąco hymn ku czci Bogurodzicy, dziękując Jej w ten sposób za ratunek. Akatyst jest utworem poetyckim o specyficznej konstrukcji. Składa się z dwudziestu czterech zwrotek, rozpoczynających się od kolejnych liter alfabetu greckiego. Podobnie jak inne hymny i modlitwy maryjne, Akatyst jest w swej istocie chrystologiczny. Jego treść koncentruje się wokół tematu Wcielenia i obecności Maryi w Tajemnicy Wcielenia. Na przemian przeplatają się w nim teksty maryjne i chrystologiczne. Pierwsza część Akatystu poświęcona jest dzieciństwu Chrystusa, druga natomiast jest kontemplacją tajemnicy Wcielenia. Jest on jednocześnie trwałym świadectwem rozwoju mariologii.
W XX wieku Kościół katolicki w liturgicznym sięganiu do źródeł, również powrócił do Akatystu, wykonywanego jednak nie po grecku czy łacinie, ale w językach narodowych.
Największe zasługi w powrocie Akatystu do liturgii ma Ojciec święty Jan Paweł II. Ubolewając nad tym, że nie może nas połączyć wspólna Eucharystia, papież mówił o "świętej tęsknocie za minionymi wiekami, kiedy żyliśmy w pełnej komunii wiary i miłości" i wskazując na Maryję, Matkę Gwiazdy, która nie zna zmierzchu i wskazuje na Akatyst – nabożeństwo wspólne dla obu Kościołów jako na drogę prowadzącą do pełni jedności. Recytację tego hymnu zatwierdził jako jedną z praktyk religijnych umożliwiających uzyskanie odpustu zupełnego (info za: ks. Tomasz Błaszczyk COr, Bóg w dom, 27, (4), 2003).
