ZHRDruhny i Druhowie!
W Środę Popielcową rozpoczęliśmy czas Wielkiego Postu. Kapłani nasze głowy posypali popiołem wypowiadając słowa: Prochem jesteś i w proch się obrócisz…. Tym symbolicznym gestem pokutnym Kościół ukazał nam nicość ludzkiego ciała, nietrwałość materii, nieodwracalne przemijanie życia… A jednocześnie postawił nam pytanie: skoro ciało umiera i rzeczy materialne niszczeją, to co daje nam gwarancję wieczności?
Krzyż Jezusa Chrystusa! Zbawienie wieczne nie byłoby możliwe, gdyby nie ofiara Jezusa Chrystusa, który za każdego z nas oddał swoje życie na drzewie Krzyża – w znaku bezgranicznej Miłości Boga do człowieka. Ta Miłość domaga się odpowiedzi. Jakiej? Wielki Post nam ją podpowiada: przemiana życia i zjednoczenie z Bogiem poprzez modlitwę, post i jałmużnę… Czy stać nas na taką odpowiedź, która spowoduje, że nasze istnienie nie zmieni się w proch, ale w pamięć, wdzięczność i wzór dla innych do naśladowania?
W obrazie posypania głów popiołem, spróbujmy dostrzec to co nam bliskie – ognisko harcerskie. Polana i gałązki palące się jasnym i ciepłym płomieniem. Wokół niego harcerki i harcerze zapatrzeni w jego blask. Komendant głoszący płomienną gawędę o Bogu, o Polsce, o ludziach… I ta piosenka, tak często śpiewana: Żeby była taka noc, kiedy myśli mkną do Boga, żeby były takie dni, że się przy Nim ciągle jest… Chciałoby się powiedzieć – chwilo trwaj wieki! Ale ona nie trwa… Kiedy ognisko dogasa pozostaje tylko popiół, który przypomina, że wszystko co zwyczajne, nijakie, bezwartościowe się spala. A harcerki i harcerze wstający od ogniska idąc w codzienność służby ukazują, że w ogniu nie spłonie tylko to co szlachetne – ideały, o których przypomina krzyż harcerski lśniący kolorami ogniska. I tak jest już od 100 lat: Andrzej Małkowski, Olga Drahonowska, powstańcy warszawscy… oni wszyscy wstając od harcerskiego ogniska, z nową siłą szli w życie pełni szlachetnych ideałów, ale i decyzji, które często kosztowały życie, ale dzisiaj powodują, że są wieczni, nie tylko żyjąc w domu Boga Ojca, ale i w naszej pamięci…
Druhny i Druhowie!
Niech czas Wielkiego Postu pozwoli przemienić w naszym życiu to co grzeszne w święte, co nijakie w doskonałość, egoizm w bezinteresowną służbę. Niech znak popiołu nie napełnia nas przerażeniem przemijania, ale daje nadzieję, że po nas pozostanie coś
więcej niż tylko popiół…
Na czas Wielkiego Postu
niech Chrystus Ukrzyżowany Wam błogosławi!
KAPELAN NACZELNY ZHR
/-/ ks. hm. Kazimierz Chudzicki SDB
Rumia, Środa Popielcowa AD 2011
