Te słowa widnieją na Krzyżu Honorowym Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, którym odznaczony został harcmistrz Andrzej Glass. Dziś, gdy mówimy Mu „do zobaczenia”, nabierają szczególnego znaczenia.
Jego życie było wypełnione wiernością zasadom i gotowością do służby drugiemu człowiekowi.
Harcerska droga Druha Andrzeja rozpoczęła się w 1943 roku, kiedy jako młody chłopiec wstąpił do konspiracyjnej 1 Drużyny Harcerstwa Polskiego w Nowym Sączu. Po wojnie kontynuował służbę w tamtejszej 2 Drużynie Harcerzy, a po przeprowadzce do Warszawy w 1946 roku dołączył do 23 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej.
Jego ojciec, harcmistrz Rzeczypospolitej Henryk Glass, znany jako „Chudy Wilk”, był jednym ze współtwórców polskiego harcerstwa, wybitnym instruktorem i działaczem niepodległościowym. Po wojnie, poszukiwany przez komunistyczne służby bezpieczeństwa, zmuszony był żyć na emigracji. Dziś jego imię nosi Mazowiecki Hufiec Harcerzy „Kresy” Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej.
Już jako młody instruktor Druh Andrzej zaczął łączyć harcerstwo ze swoją wielką pasją – lotnictwem. W latach 1947–1949 był referentem lotniczym Warszawskiej Chorągwi Harcerzy i założył Harcerski Klub Lotniczy. W kolejnych latach prowadził harcerskie kursy lotnicze, szkolił instruktorów modelarstwa i szybownictwa, a następnie kierował pracą drużyn lotniczych na szczeblu Głównej Kwatery ZHP. W 1960 roku zdobył stopień harcmistrza.
Po powrocie do czynnej pracy harcerskiej w 1980 roku nadal rozwijał wychowanie lotnicze. Był twórcą systemu harcerskiego wychowania lotniczego, a w latach 1981–1995 przewodniczył Radzie Wychowania Lotniczego ZHP.
W 1996 roku wstąpił do Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, któremu poświęcił ostatnie trzy dekady swojego życia. W latach 2006–2008 był członkiem Naczelnictwa ZHR, przewodniczył Kapitule Stopnia Harcerza Rzeczypospolitej w Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy, a w latach 2005–2014 prowadził Kuźnicę Myśli Harcerskiej.
Jednak jego autorytet nie wyrastał z pełnionych funkcji i dokonań, lecz z mądrości, postawy i osobistego przykładu, jaki dawał innym.
Przychodziliśmy do niego, bo chcieliśmy. Po myśl, radę, inspirację, rozmowę o sprawach ważnych, niekiedy bardzo osobistych. Jego dom był zawsze otwarty dla harcerek i harcerzy. Chętnie zapraszał, rozmawiał, dzielił się swoją wiedzą i doświadczeniem.
A był to dom niezwykły. Dom pełen miłości i książek.
Książki zajmowały niemal każdą wolną przestrzeń. Było ich tak wiele, że nawet telefon stał na podłodze, ponieważ na biurku nie było już dla niego miejsca. A Druh Andrzej doskonale wiedział, gdzie znajduje się każda potrzebna mu książka.
W pamięci wielu pozostał obraz Druha Andrzeja, który z godną uznania sprawnością dziarsko wskakiwał na parapet, aby sięgnąć po książkę, której fragment chciał przytoczyć rozmówcy.
Mimo upływu lat pozostawał człowiekiem niezwykle aktywnym fizycznie i pełnym energii. Codzienna gimnastyka, do której przyzwyczaił go jeszcze ojciec, była stałym elementem jego życia.
Druh Andrzej nie podawał gotowych odpowiedzi. Uważnie słuchał, obserwował, a potem niekiedy wręczał komuś niewielką karteczkę. Był na niej cytat, fragment książki lub własna refleksja. Czasem przekazywał rękopis albo maszynopis. Wszystko po to, by pomóc odnaleźć odpowiedź na nurtujące pytanie albo wskazać kierunek dalszych poszukiwań.
Te karteczki trafiały w sedno. Dawały do myślenia, pomagały spojrzeć inaczej na trudne sytuacje. Wielu jego przyjaciół przechowuje je do dziś.
W zakończeniu jednej ze swoich harcerskich książek Druh Andrzej zachęcał, by nawet jego własnych słów i wskazówek nie przyjmować bezkrytycznie, lecz konfrontować je ze swoim doświadczeniem, wiedzą i spojrzeniem na świat.
Pisał: „Analizuj, sprawdzaj, weryfikuj, dochodź do prawdy, poprawiaj, uzupełniaj, miej własne zdanie”.
A kilka zdań dalej dodawał: „Schematy nigdy w pełni nie pasują do żywych ludzi, każdy jest inny, zbyt pochopnie nie osądzaj nikogo”.
Był człowiekiem zasad, ale nie brakowało mu poczucia humoru. Kiedyś, podczas jednych z przedłużających się harcerskich obrad wyborczych, zgłosił wniosek formalny, aby każdy przemawiał tylko tak długo, jak długo potrafi ustać na jednej nodze.
I to był właśnie Druh Andrzej. Z poczuciem humoru, mądrością i troską o człowieka oraz całą wspólnotę.
Pozostawił po sobie także bogaty dorobek naukowy i pisarski. Jest autorem między innymi „Wielkiej przygody życia”, „Harcerskiej drogi do szczęścia”, „Podstaw duchowości instruktora harcerskiego” oraz autobiografii „Całe życie pod wiatr”. Wracajmy do jego książek, słów i pozostawionej nam mądrości. To dorobek, z którego nadal możemy czerpać, szukając odpowiedzi na pytania o wychowanie, służbę i własne życiowe wybory.
W imieniu Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej dziękujemy Druhowi Andrzejowi za służbę, otwarty dom, miłość, przyjaźń, rozmowy i przykład, jaki nam dawał.
Druh Andrzej nie wręczy nam już kolejnej karteczki. Nie zapisze na niej myśli, która skłoni nas do refleksji. Nie podsunie cytatu, który pomoże znaleźć odpowiedź na trudne pytanie.
Ale zostawił nam więcej niż wspomnienia. Zostawił pokolenia wychowanków, książki i przesłanie zapisane całym swoim życiem. Przesłanie o wierności ideałom, odpowiedzialności za drugiego człowieka i służbie, która nie kończy się wraz z upływem lat.
Niech to przesłanie pozostanie z nami. Niech będzie zobowiązaniem, które podejmujemy w naszej własnej harcerskiej drodze.
Semper Fidelis – zawsze wierny.
Do zobaczenia, Druhu Andrzeju.
Czuwaj!
Przewodniczącą ZHR
hm. Anna Malinowska
