ZHR1 sierpnia, jak co roku, harcerki wszystkich pokoleń i organizacji spotkały się przy grobie druhny hm. RP Jadwigi Falkowskiej. To miejsce wyznaczyły harcerki, które przeżyły Powstanie Warszawskie, aby w ten sposób się odnaleźć.
Od lat spotykamy się tutaj z zespołem przedwojennych harcerek „Wędrowniczek po Zachodnim Stoku” – przychodzi nas wiele harcerek i instruktorek, przyjaciół Organizacji Harcerek i nasze rodziny. Oddajemy hołd pamięci druhny „Jagi” i wspominamy te, które odeszły na wieczną wartę w minionym roku. Tym razem towarzyszyło nam wspomnienie hm. Barbary Boguckiej-Bielińskiej, która odeszła na wieczna wartę 10 marca br. >>Czytaj dalej…
Wśród nas są już tylko cztery „wędrowniczki” – dzięki ich wsparciu odtwarzanie Naszej Organizacji Harcerek po roku 1989 było dużo łatwiejsze. Druhny z „Wędrowniczek po Zachodnim Stoku” podchodziły do Nas z wielką życzliwością, przekazywały swoje doświadczenia, przeszukiwały archiwa, odtwarzały w pamięci wydarzenia, wspomagały literaturą, a przy tym dalekie były od pouczeń i porównań.
Do Naszego kręgu podszedł Prezydent elekt Andrzej Duda, który po oficjalnych uroczystościach pozostał jeszcze na Cmentarzu. Zamienił kilka słów z Przewodniczącą ZHR hm. Ewą Borkowską-Pastwą. Potem jeszcze na chwilę zatrzymał się przy grobie „Jagi”.
Niedługo gronem harcerek, instruktorek i przyjaciół Organizacji Harcerek spotkamy się w pierwszą niedzielę października na mszy świętej w kościele św. Marcina z okazji Dnia Polskiej Harcerki.
Po wspólnych uroczystościach Mazowiecka Chorągiew Harcerek ZHR jak co roku przyznała w tym miejscu stopnie instruktorskie i harcerskie.
„Wędrowniczki po Zachodnim Stoku”
Kiedy ówczesna Naczelniczka hm. Maria Krynicka na specjalnym spotkaniu Komendy Chorągwi 25.03 1945 rozwiązała Pogotowie Harcerek, Naczelniczką mianowano druhnę hm. Zofię Florczak, która prowadziła działalność Organizacji Harcerek w Polsce nieprzerwanie przez kolejne 45 lat w tzw. „drugiej konspiracji”, jednak nie ujawniając swojej formy.
Przedwojenne instruktorki postanowiły na ile się da chronić młodzież przed komunistami przejmującymi w tamtych czasach harcerstwo. W sierpniu 1945 roku na tajnym zebraniu Komenda Chorągwi podjęła decyzje – kadra ma pozostać z młodzieżą, nie wchodząc do władz (mogła działać tylko w PCK, PTTK), wykluczono również konspirację w pracy z młodzieżą. Nowa sytuacja wymagała nowej struktury (przy naczelnictwie działała 10 osobowa Rada Instruktorska i powołano terenowe zespoły instruktorskie, z uwzględnieniem Wilna, Lwowa i Wołynia).
Podjęte zadania były zawsze aktualne – wierność Prawu i Przyrzeczeniu, kultywowanie przyjaźni i wzajemna pomoc. Mimo radykalnych czasów zmian ideologicznych, harcerki przetrwały dzięki wspaniałym postaciom instruktorek. W wielu miastach i miasteczkach trwały nieprzerwanie przy młodzieży instruktorki, choć nie zakładały mundurów, ale CAŁYM ŻYCIEM, trudnym życiem, w rodzinie, w pracy zawodowej, czy w społecznym działaniu pokazywały jak służyć Bogu, Polsce i bliźnim.
Hm. Zofia Florczak założyła wtedy zespół – „Wędrowniczki po Zachodnim Stoku” (nazwę wymyśliła Hanna Piotrowska) skupiający przedwojenne harcerki i instruktorki Organizacji Harcerek. Jego głównym zadaniem była duchowa praca nad sobą i stawianie sobie zadań, które wynikają z wiary i poważnego traktowania służby harcerskiej, poważnego traktowania Polski. Druhna Zofia i skupione wokół Niej „wędrowniczki” działały przez wszystkie te lata z dużym oddaniem.
Druga konspiracja zakończyła się 16.03.1989 roku, kiedy na zebraniu Krajowego Komitetu Odrodzenia ZHP (a potem na forum Sejmu i Senatu) druhna Zofia ujawniła działalność Organizacji Harcerek.
Po okresie KIHAM-u, RHR-u, latach zmagań 1980-89 by odmienić oblicze harcerstwa polskiego, my harcerki „niepokornego harcerstwa” starałyśmy się odszukać sens i treść przedwojennego harcerstwa – odczytać na nowo przesłanie tamtych lat dla odradzającej się Organizacji. W 1988 roku środowiska warszawskie podejmują się organizacji w Muzeum na Woli pierwszej wystawy o ruchu żeńskim – „My harcerki 1911-1988”, nawiązując wiele kontaktów z seniorkami. Odradzająca się Organizacja Harcerek poza strukturami ZHP po raz pierwszy zostaje formalnie zaproszona 5.10.1989 roku na spotkanie w Warszawie z przedwojennymi harcerkami , na uroczystą mszę św. z okazji Międzynarodowego Dnia Harcerki. Dziś niewiele z nas wie, że tradycja wspólnych mszy św. w Dniu Polskiej Harcerki w kościele św. Marcina, zapoczątkowana została w 1960 roku, w pierwszą niedzielę października właśnie przez hm. Zofię Florczak. Święto to powstało z inicjatywy dh. hm. Haliny Śledziewskiej i obchodzone wtedy było już od ponad 30 lat. Początkowe nieformalne obchody DPH zmieniły się po 1989 roku, od kiedy zaczęły w nich brać udział organizacje harcerskie. ….ale to opowiemy innym razem, przy okazji Dnia Polskiej Harcerki.
Na podstawie Archiwum OHek ZHR i Zeszytu „Szarej Koniczyny nr2” Małopolskiej Chorągwi Harcerek ZHR
zdjęcia: hm. Magdalena Masiak, hm. Goha Rogowska, Anna Mieczyńska-Jerominek Szefowa Wydziału Komunikacji hm. Magdalena Masiak
