Barbara Sobieska5. sierpnia zmarł Ryszard Brykowski. Znakomity instruktor harcerski. Uroczystości pogrzebowe odbędą się 10 sierpnia 2017, w czwartek, o godzinie 12:15 (Msza Św.), w Domu Pogrzebowym na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, po czym nastąpi odprowadzenie do grobu rodzinnego na miejscowym cmentarzu.
Wiceprzewodniczący ZHR w latach 1989-1990 wybrany na I Zjeździe ZHR i Członek Naczelnictwa w latach 1990-1992 – po II Zjeździe ZHR – obie funkcje pełnił za kadencji Przewodniczącego ZHR hm.Tomasza Strzembosza. Był członkiem Rady Naczelnej ZHR przez dwie kadencje w latach 1989-1992. Otrzymał Krzyż ZHR, który został wręczony 27 listopada 2010 roku podczas uroczystej konferencji historycznej z okazji XXX lecia KIHAM w sali Sejmu RP w Warszawie. Wcześniej pełnił funkcję zastępcy Przewodniczącego NRH.
W ramach odnowy harcerstwa w 1981 roku Ryszard Brykowski był współorganizatorem Niezależnego Ruchu Harcerskiego (NRH). Przewodniczącym NRH był hm. Andrzej Janowski, a jego zastępcami byli Tomasz Strzembosz i Ryszard Brykowski – wówczas wykładowca KUL. Po wprowadzeniu stanu wojennego NRH musiał zaprzestać działania jako jednolita organizacja, ale przez dalsze lata dh Brykowski wspierał niezależne środowiska harcerskie. W roku 1989 Ryszard Brykowski włączył się w tworzenie Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej, od początku będąc członkiem jego władz naczelnych.
Urodzony 8 stycznia 1931 roku w Kołomyi historyk sztuki, studiował na KUL. Wykładowca na KUL w Lublinie przy Katedrze Sztuki Średniowiecznej Powszechnej Europejskiej w latach 1980-1882. Wybitny znawca sztuki i architektury drewnianej. Pracownik naukowy Inst Sztuki PAN, od 1994 profesor tamże; członek ICOMOS; zajmował się historią architektury, gł. drewnianej, inwentaryzacją i konserwacją zabytków, a także dziejami Pokucia i Huculszczyzny. Współautor i współredaktor Katalogu zabytków sztuki w Polsce.
Prowadził inwentarz drewnianej architektury sakralnej w Polsce; główne prace: Drewniana architektura kościelna w Małopolsce XV wieku (1981), Łemkowska drewniana architektura cerkiewna w Polsce, na Słowacji i Rusi Zakarpackiej (1986), Drewniana architektura cerkiewna na koronnych ziemiach Rzeczypospolitej (1995), Kołomyja, jej dzieje, zabytki (1998).
Konstrukcje i rodzaje formy architektury drewnianej były podstawowym przedmiotem wykładu prowadzonego przez niego dla studentów historii sztuki. Równocześnie z analizą formy konstrukcji przestrzennej oraz funkcji wyjaśniał zagadnienia dekoracji architektury drewnianej, tak niezwykle zróżnicowanej w polskiej architekturze drewnianej. Wskazywał na ich oryginalność, prowadząc analizy w obrębie przemian w historii sztuki drewnianej w Polsce. Wykłady niezwykle cenne dla historyków sztuki wzbogacone były również o porównania z architekturą obcą, ościenną.
